‘k Heb net een url ontdekt met foto’s die een vrij volledig beeld scheppen van Nancy. Zeker een (online) bezoekje waard! Het is natuurlijk een verzameling van typische “toerististenkiekjes” (wees gerust, ik heb nog geen rondzwervende noorderburen ontdekt).

Kijkje nemen?

En ‘while we’re at it’: nog een fotosite met als onderwerp de stad Nancy. Veel van de foto’s zijn genomen op minder dan 5 minuten wandelen van mijn kot. Op deze site zag ik trouwens voor het eerst foto’s van de befaamde “Place Stanislas” van nog vóór het plein gerenoveerd is geweest…

Het Stanislas-plein was altijd al een grote verrassing voor bezoekers die Nancy niet kenden. Maar de renovatie die ter gelegenheid van de 250ste verjaardag is uitgevoerd, heeft de schoonheid van het plein werkelijk adembenemend gemaakt. Tot vorig jaar zomer tuften er dagelijks achttienduizend auto’s overheen. Nu overheerst de rust, waardoor bezoekers alle tijd hebben om zich op een achttiende-eeuws koningsplein te wanen.

De witte, kalkstenen façades van het Hôtel de Ville, de Opéra, het Grand Hôtel en het Musée de Beaux Arts omlijsten het plein. De tegels zijn een tint witter, twee zwarte diagonalen trekken er een kruis op. De uiterst barokke fonteinen met hun gouden hekwerken vragen om aandacht, evenals de vergulden lantaarns. Maar de indrukwekkende bolling van het plein en de diagonalen sturen de blik toch vooral naar de man die in het midden staat: het standbeeld van Stanislas, ‘weldoener’ van de Lorraine.

Die Poolse koning zonder land heerste vanaf 1737 dertig jaar over de streek, nadat zijn schoonzoon, de Franse koning Lodewijk de Vijftiende, hem het tot dan toe onafhankelijke hertogdom had gegund. Ondanks zijn buitenlandse afkomst slaagde Stanislas erin gaandeweg het vertrouwen van de bevolking te winnen. Met het plein dankte hij zijn schoonzoon voor zijn geste – in het midden ervan stond dan ook aanvankelijk Lodewijk. Maar bij de Franse Revolutie werd die er uiteraard hardhandig vanaf gesleept, waarna de inwoners van Nancy voor een beeld van ‘hun’ Stanislas kozen.

De Pool verbond met het plein twee stadsdelen: la ville vieille, de middeleeuwse wijk met zijn kronkelige straatjes, en het moderne Nancy van de Renaissance met zijn geometrische ordentelijkheid. Vertrouwen in de vooruitgang en in het wezen van de mens waren de Verlichtingsidealen die Stanislas met het plein wilde uitstralen.

Bron: VOLKSKRANT, maandag 18 juni 2007

Het was echt wel de bedoeling zo’n beeld te schieten, voor zij die eventueel twijfelen.
‘k Heb nog probeersels, maar die zijn minder scherp.
Jammer dat ik hier ook mijn toestel niet écht stil hield.

Maar ik ben toch tevreden…

 De M is een woordspeling, ik vond hem goed. Excuses daarvoor…
De 3e a is inderdaad gewoon een stomme fout, excuses daarvoor
Ik ga het niet veranderen, psd-file niet opgeslaan…

 I’m learning…

En dan nog eens een echt cultureel, verantwoord onderwerp: foto’s van Place Stanislas…

Zalig toch, gewoon een klein beetje opletten en je kan overal de humor in zien.

(Ik wil toch even vermelden dat ik ABSOLUUT TEGEN alle vormen en uitdrukkingen van racisme ben, maar eens lachen moet kunnen… Éen foto stemt trouwens tot nadenken over het gebruik van bepaalde woorden.)

Deze keer een “vree specialleke”.
Foto genomen vanuit de wagen, met iets langere sluitertijd… One of my favorites!

check het!

Het leuke aan deze foto is ook dat de beweging die ik maak met de camera, precies de vorm van een auto aanneemt (wel die van een kindertekening, maar soit…) De witte en rode lijnen die je ziet, zijn eigenlijk de voor- en achterlichten van wagens voor ons op de autosnelweg!